De allerlaatste update, het moest er een keer van komen helaas. En ook nog eens een korte, geschreven vanuit de vertrekhal van Hong Kong en tijdens het begin van de vlucht, voor de slaap toesloeg. Op het moment van plaatsen ben ik weer als vanouds terug in Nederland, bij de ouders in Arnhem die me net van Schiphol hebben opgehaald samen met broer Ben en goede vriend Steven. De vlucht met Royal Jordanian is voorspoedig verlopen met genoeg versnaperingen (totaal 4 maaltijden werden me aangeboden) en entertainment om me bezig te houden. De vorige keer dat ik schreef was anderhalve week geleden, bij mijn tweede bezoek aan Xi'an in een noordelijke provincie van China. Sindsdien heb ik flink moeten afzakken om mijn laatste bestemming Hong Kong te bereiken. Het begon vorige week woensdag met het ophalen van mijn verlengde visum in mijn paspoort. Dit verliep voorspoedig, al werd ik door de plaatselijke baliemedewerker even aan het lijntje gehouden toen hij me zei dat ik direct had moeten betalen bij het aanvragen van het visum en dat ik nu nog eens vijf dagen zou moeten overbruggen tot de aanvraag verwerkt zou zijn. Dit bleek na een korte check bezijdens de waarheid, want mijn paspoort bevatte (gelukkig!!) wel mijn visum. Of hij het expres deed of gewoon niet op de hoogte was van nieuwe protocollen weet ik niet, maar het laat zien dat de mogelijkheden legio zijn om mensen aan het lijntje te houden op dergelijke door de overheid gereguleerde kantoren. Die avond kon ik gelijk door met de trein naar Chengdu, een ruime 15 uur per trein. Het is in een Chinese trein nooit te voorspellen in wat voor drukte je terecht komt, zeker waar het de zitcoupé's betreft. Heel vaak is het namelijk zo dat alle stoelen vergeven zijn en vervolgens een significant aantal reizigers kaartjes bezit zonder zitplek en deze mensen hopen zich dus op in het gangpad en waar ook maar enige ruimte is om te hangen. Deze rit viel het alles mee, na een station ergens vroeg in de ochtend kon ik zelfs een drietal stoelen innemen om mijn moeizame slaap te vervolgen, luxe..! In Chengdu aangekomen kon ik na enige uren bijkomen in het gezellige hostel (Sim's Cozy Garden, aanrader!) zowaar eens participeren in een actief potje voetbal. Want hoewel de steden over het algemeen vol zijn gebouwd met grauwe flatgebouwen en grote avenues die overdag standaard dichtgeslibd raken met auto's, vind je met enige lokale kennis wel eens een enorm sportveld tussen de gebouwen in waar een met name jonger deel van de bevolking zich vermaakt met diverse (team)sporten. Die gouden medaille-kandidaten moeten ergens tot kampioen gevormd worden.. Binnen de kortste keren liep ik uiteraard over van het zweet, maar het was een leuke afwisseling van de normale reisfitness in de vorm van backpack-sjouwen en grote afstanden wandelen door megasteden. Op vrijdag ging ik vroeg uit de veren om de plaatselijke panda-opvang te bezoeken, de grootste trekpleister van Chengdu. En ik werd niet teleurgesteld: de sexschuwe dieren zijn vertederend (ik kan er geen ander woord voor verzinnen) en ook al doen ze weinig anders dan bamboe eten en slapen, ze blijven fascinerend en bizar fotogeniek. En ook bij de kleinere rode panda's kon ik nauwelijks van mijn fotocamera afblijven. Vervolgens ben ik samen met Helena, een Duitse uit de ochtendgroep het centrum van Chengdu gaan verkennen. Het centrale plein doet niet onder aan wat je van een provinciehoofstad mag verwachten, met genoeg ruimte voor mogelijke parades en daarop uitkijkend een geweldig groot beeld van Mao. De parken geven meer ruimte aan het allerdaagse vrijetijdsleven van smogmoeie Chinezen: in de uithoeken ervan kun je rust vinden, maar ook meedoen met een van de vele dansgroepjes, kaartspellen (met standaard een flink aantal toeschouwers) of vals karaoke zingen (op vol volume, elkaar verstaan is onmogelijk als je dichtbij staat). De meest relaxte plek was wel een tempelcomplex een paar kilometer uit het centrum, waar tai chi wordt gebezigd en intense rust heerst. Dat kon ik wel gebruiken om me op te laden voor de treinrit de volgende dag: ik zou vanaf Chengdu honderden kilometers naar het zuiden reizen, om via Guilin in Yangshuo te komen. Deze tocht duurde uiteindelijk meer dan 30 uur van deur tot deur, waarvan ik 26 uur in een trein zonder airco moest doorbrengen. De langste tocht tijdens mijn gehele reis en dat in het meest krakkemikkige vervoersmiddel dat ik op mijn reis gezien had. De temperatuur was de gehele rit niet te harden, door de open ramen werden we elke paar minuten getrakteerd op een immens lawaai van de ontelbare tunnels waar we doorheen tuften en in de laatste 6 uur van de rit heb ik geen drankverkoper gezien, terwijl ik het toen het hardste nodig had.. Hoe fijn was het dan ook om aan te komen in het prachtige natuurgebied rond Yangshuo! Na één nachtje in Yangsuo zelf te hebben geslapen, ben ik de volgende dag uit het toeristische oord vertrokken om een kleiner dorpje (Xingping) op te zoeken. Door de hoge temperaturen had ik weinig behoefte om heel lang de buurt te verkennen, maar het dakterras en de vele boottochtaanbieders boden hierin uitkomst. Waar anderen een strand opzoeken om vakantie te vieren, was ik met deze omstandigheden al meer dan content. Daarnaast had ik in het dorp leuk contact met twee Duitse aankomend PhD-studentes (Susanna en Simone) die net als ik er 5 maanden tussenuit waren. De dagen daar waren dan ook zo om. Afgelopen woensdag begon de laatste etappe binnen China, richting de metropool Hong Kong. Na de 10-urige busrit - opgepropt als sardientjes zoals ik al eerder in Vietnam had ervaren - doemde daar met wat zoeken de Chinees-Hong Kongse grens op. En we waren niet de enigen die de oversteek wilden maken (want ook al hoort Hong Kong sinds 1997 officieel bij China, het is op veel vlakken nog steeds een autonoom gereageerde ministaat).. De rijen die er stonden zijn vergelijkbaar met een hele populaire pretparkattractie op de drukste dag van het jaar. Dolle pret! Zeker met mensen die zodra er een gebied wordt vrijgegeven gaan rennen en die totaal geen gêne kennen waar het voordringen betreft. De Duitse meiden was ik al ergens kwijtgeraakt, maar gelukkig kon ik met mijn Australische buurvrouw uit de bus nog de nodige grappen maken om de boel te relativeren. Na deze horde te hebben overleefd ging het vervolg voorspoedig: niet al te lang erna was daar die prachtige skyline van Hong Kong, de stad die ik eerder in 2010 had bezocht met mijn studievereniging AEclipse. Uiteraard was dit bezoek heel anders dan toen, zeker waar het doel, gezelschap en budget betreft, maar de levendigheid van de stad is iets wat altijd opvalt. Dit is een stad met een puur kapitalistische markteconomie, waar 25% van de bevolking miljonair is en vele anderen moeite hebben om de torenhoge leefkosten op te brengen. Toch is het eindresultaat een plek waar veel westerlingen zich heel goed op hun plek (zouden) voelen. Mijn reis heeft hier een goed einde kunnen vinden, met een fijn bezoek aan Victoria Peak op vrijdagavond, met een prachtige uitkijk over de stad die tot diep in de nacht helder verlicht wordt. Gistermiddag nog een bezoekje aan de bioscoop gebracht, om een lokale productie te bekijken en aan de hitte van de stad te ontkomen en toen moest ik er toch eindelijk aan geloven: hiermee is het einde bereikt.

Nu al terugkijkend, kan ik niets anders concluderen dat het opgeteld één grote geweldige ervaring is geweest die me gebracht heeft wat ik eruit wilde halen. Natuurlijk waren er momenten van kleine frustraties wanneer er dingen gebeurden die totaal onverwacht waren of geheel onlogisch voorkwamen in mijn westerse geest, maar dat alles valt in het niet bij alle plezierige momenten die ik heb mogen beleven in bijzondere steden, prachtige natuurgebieden, op tropische eilanden en tijdens de vele reismomenten op mijn trip. In de 5 maanden van huis heb ik (inclusief heen- en terugvlucht) ruim 43000 kilometer afgelegd (www.tripline.net/companjen), meer dan de omtrek van de aarde! Ik was erg blij met de afwisseling die neef Menno bracht tijdens zijn aanwezigheid voor ruim 7 weken in Z-O Azië; heb hele leuke mensen ontmoet tijdens mijn reis; heb bijna meer contact met het thuisfront (en zéker met overige familie) gehad dan bij thuisblijven het geval was geweest; en daarnaast uitgebreid de mogelijkheid gehad om stevig over mijn leven en de nabije toekomst na te denken. Dat was allemaal niet gebeurd zonder zo'n prachtige reis, dus kan geen moment zeggen dat ik er spijt van heb gehad hieraan te zijn begonnen. Ook wil ik alle mensen bedanken die via deze site (vooral familie :) ) hebben gereageerd of via Facebook/Google+. Door jullie voelde ik me gesteund in mijn verdere reizen, zonder me eenzaam te gaan voelen. Vijf maanden vliegen ook zo om en nu is het tijd om het vervolg van mijn studie met frisse ideeën er echt doorheen te knallen. Ook hierop kan ik nauwelijks wachten!

Tot ziens in Nederland!

Ries

P.S. voor het gemak nog even alle fotopagina's op een rij:
India - https://plus.google.com/photos/108015514597995153324/albums/5753383481929201313?authkey=CNel0K6I3Z-awgE
Z-O Azië met neef Menno - https://plus.google.com/photos/108015514597995153324/albums/5753386334680351761?authkey=CKOnmsy02KT5jAE
Vietnam - https://plus.google.com/photos/108015514597995153324/albums/5760136271538562897?authkey=CKmH2OTd4fqlTQ
China (& Hong Kong) - https://plus.google.com/photos/108015514597995153324/albums/5772037881793030545?authkey=CI2C6Ljyhfvp0wE