Dames en heren, lieve lezers,

Het is weer eens tijd voor een update, uit Hangzhou, China ditmaal. De vorige keer heb ik jullie achtergelaten in Hanoi, overdag een zeer bruisende stad met overal activiteit op de straat en brommers die af en aan rijden. Voor de mensen die geen Facebook hebben: Foto's vind je wederom op Google+: https://plus.google.com/photos/108015514597995153324/albums/5760136271538562897?authkey=CKmH2OTd4fqlTQ. De overige links naar foto's staan onderaan het vorige verhaal..

Weinig mensen weten het, maar bij de aanvang van mijn reis was ik nog niet helemaal klaar met mijn bachelorscriptie. Mijn eerste werkelijke poging om een goed vervolg te geven aan dit proces was toen Menno weer op weg was terug naar Nederland en ik een week lang studiezaken had ingepland in Hanoi. Maar het blijkt verdomd lastig om op reis er de volle toewijding aan te geven, zoveel nieuwe ervaringen om je heen en het constante gevoel dat je veel mist van de plek waar je wellicht maar één keer in je leven bent. Zeker na zo'n 3 maanden volledig opgaan in je reis weer terug in een studieritme komen, blijkt lastig. Daarnaast ben ik tijdens het reizen tot de conclusie gekomen - al is het nog niet helemaal rond met de studiebegeleider en zijn de bijbehorende consequenties nog niet allemaal duidelijk - dat ik een switch wil gaan maken van het specifieke Fiscale Economie naar een andere en bredere richting binnen de studie Economie & Bedrijfseconomie. Om dit te realiseren zal ik nog een extra jaar bachelor moeten doen, waarmee ik impliciet de beruchte langstudeerdersboete zal moeten accepteren. Toch lijkt me dit het beste besluit voor mijzelf, zodat ik niet na (en vooral tijdens) een Master erachter kom dat de fiscale wereld niet bij me past. Zo kan een reis toch goed zijn voor het herontdekken van jezelf en hoe je werkelijk over je toekomst denkt. Er is een groot blok van mijn schouders afgevallen bij dit overwegingsproces, dat mogen jullie gerust weten. Wel wil ik de bachelor fiscale economie afronden, want dat bestaat werkelijk nog uit een aantal pagina's bachelorscriptie, waar ik dan effectief 4,5 jaar over heb gedaan. Nu weer terug naar mijn ervaringen in Vietnam!

Ik verbleef in Hanoi in een leuk hotel in het oude centrum van de stad, dat bestaat uit kleine straatjes die ieder gewijd zijn aan een eigen productgroep, van schoonmaakmiddelen tot speelgoed. Door mijn studie heb ik me veel dagen onttrokken aan de hitte die heerst in Hanoi; met meestal minimaal 35 graden op je kop ga je knap hard zweten. Zeker op de dag dat de stroom voor enkele uren was uitgevallen was dit goed te merken, met mijn kamer die een broeikas werd. Het was die week tevens nog EK-tijd voor het Nederlands elftal, dus daar wilde ik wel naar kijken. Voor de wedstrijd tegen Duitsland kon ik in de kroeg nog terecht voor de wedstrijd tussen Portugal en Denemarken. Daarna bleek de kroeg echter te sluiten, dus moest ik op zoek naar een andere plek (de wedstrijd zou om 1.45u beginnen). Dat bleek een onmogelijke opgave in de miljoenenstad Hanoi. De motorbikechauffeur - het meest gebruikte vervoermiddel, ook voor taxiservices, is hier de veredelde brommer met een helm die vrijwel geen bescherming geeft (prijs is dan ook maar enkele euro's en mensen lijken het niet voor de veiligheid te dragen, maar om een boete te voorkomen) - wist achteraf gezien niet echt waar we naar op zoek waren, maar uit de talloze straten waar we doorheen reden kwam geen teken van leven.. Uiteindelijk heb ik mijn zoektocht dan ook maar gestaakt en ben ik eenzaam op mijn hotelkamer de afgang van Nederland gaan bekijken. Tevens was een doel in Hanoi om een Chinees visum te vergaren, wat naar de ervaringen op internet gezien niet altijd een simpele opgave is door het gemak waarmee verzoeken soms worden geweigerd. Na een uitgebreid formulier te hebben ingevuld en alle aanvullende bewijzen die ik had voor mijn aankomend verblijf er samen mee te hebben ingeleverd, kon het duimen beginnen. Op dinsdag de 19e had ik weer mijn eerste reisactiviteit gepland: ik had een tour geboekt naar Halong Bay, waar ik drie dagen en twee nachten zou gaan verblijven. Halong Bay is één van de belangrijkste toeristische trekpleisters van Vietnam, waar jaarlijks miljoenen mensen geheel verzorgd op boten worden ondergebracht. Halong Bay ligt een kleine 4 uur van Hanoi, waar je in een overvolle bus naartoe rijdt. Onderweg stop je uiteraard bij een groot kunstwarenhuis waar allerlei Vietnamese prullaria voor veel te veel geld worden aangeboden, maar dat soort dingen moet je accepteren. Halong Bay is een prachtige plek, al is het wel erg druk met zoveel touraanbieders en is het water behoorlijk vervuild. Dat heeft me er niet van weerhouden een prima tijd te hebben. Het is heerlijk om even nergens over na te hoeven denken bij je dagindeling en daarnaast leuk contact te hebben met je medereizigers. Overdag werd besteed aan tochtjes varen langs de adembenemende omgeving vol bijzondere rotspartijen die mooi over het waterlandschap zijn verdeeld, maaltijden aan boord en uitstapjes naar grotten, stukjes kanoën en 's avonds socializen met een aantal biertjes. De lucht had iets helderder gemogen, maar toch was de zon krachtig genoeg om mijn huid een extra rood kleurtje te geven tijdens het kanoën op de tweede dag - Al met al een geslaagd uitstapje!

Op de terugweg vanaf Halong Bay kwam de hemel uit de lucht vallen, waardoor de straat veranderde in een rivier, met gigantische verkeersopstoppingen tot gevolg. Aziatische regenbuien staan bekend om hun kortstondigheid gecombineerd met een forse kracht, waardoor je ondanks een parapluutje boven je hoofd alsnog goed nat kunt worden door opspattend water. Maar het is wel erg lekker, aangezien de hete steden op die momenten even goed afkoelen. Een betere oplossing om te ontkomen aan het hete weer was een bezoek aan het zeer noorderlijk gelegen Sapa, wat bijna tegen de Chinese grens aanligt. Sapa is een plaatsje dat in een lage berggebied ligt en waar de temperatuur in de winter tot rond het vriespunt zakt. In juni is het er alsnog zeer goed vertoeven met een lekkere frisse lucht en een temperatuur rond de 20 graden. En in dit seizoen ziet de omgeving er ook nog eens fantastisch groen uit met alle rijstvelden die pas rond het najaar worden geoogst. Om in Sapa te komen nam ik de nachttrein die 's morgens heel vroeg aankwam in een klein grensstadje, waar we ons door de stroom taxichauffeur moesten werken om bij onze hotelbus te komen. Die bus bracht ons via allerlei slingerwegen naar ons hotel, dat prachtig uitzicht gaf over de vallei. Na het ontbijt was het direct tijd de wandelschoenen aan te trekken en aan de tocht te beginnen. Na zo'n 200 meter te hebben gelopen komen we een hele stoet lokale vrouwen tegen die ons vanaf moment gingen escorteren, met als einddoel hun spullen (verschillende armbandjes, tasjes e.d.) aan de man te brengen. Dat mogen ze niet in Sapa zelf of onderweg doen, dus zorgen ze ervoor dat ze genoeg mensen helpen over de modderige paden, om daarmee hun kans op verkoopsucces te verbeteren. Interessante techniek, al verkochten ze niet de dingen die ik wilde hebben en ze liepen soms een beetje in de weg, maar ze waren erg goed in vriendelijk lachen en de standaardvragen 'What's your name?' en 'Where are you from?' te stellen. De route was prachtig, met één flink buitje onderweg en veel modderige paadjes. Rond 15u bereikte we het punt waar we onze stop zouden houden, bij een gastgezin. Ik voelde me onderweg niet erg lekker worden, koppijn en warm, maar na een aantal uren goed slapen ging het weer beter. Wat ook hielp was de stevige rijstwijn die we bij het uitgebreide diner kregen geserveerd. De flessen bleven maar komen, wat de avond met onze groep van 8 en de gastheer en -dame erg geslaagd maakte. De volgende dag weer een stuk gewandeld om uiteindelijk, via een waterval en glibberige paadjes weer bij het prima hotel aan te komen. Ook voor het eerst in tijden weer een echte warme douche gehad, lekker voor de verandering.. Maandag was de laatste dag om nog een uitstapje te maken naar een plaatselijk dorpje, samen met de vaste gids Em. Nog even met wat mensen van ons groepje naar een café gegaan, via de markt. Daar kwamen we erachter dat het hondenvleesverbod in deze regio flink aan de laars wordt gelapt. Op een plaat werd een hondenkop, met losse pootjes ernaast gepresenteerd (zie foto via de eerder gegeven link, voor de liefhebbers). 's Avonds weer de bus en trein in, om de volgende ochtend heel vroeg bijna bevroren door de niet instelbare airco wakker te worden in de trein, een kwartier voor aankomst. Die dinsdag had ik tot begin van de avond wederom in Hanoi te overbruggen, zodat ik eindelijk de mogelijkheid om mijn Chinese visum op te halen, omdat de vrijdag ervoor het kantoor plotseling dicht was. Gelukkig kreeg ik het visum voor 30 dagen gewoon mee, een opluchting!

Die avond vertrok ik per nachtbus richting Hue, ergens in midden-Vietnam. Uit de bus stappend werd ik direct opgevangen door een goed Engels-sprekende motorrijder die mij wel voor een dollar naar mijn hotel wilde brengen. Dat bleek een goede opstap te zijn naar zijn aanbieding om een tocht langs alle hoogtepunten van de stad te maken, wat ik gelijk aangreep. We begonnen bij een zeer rustgevende pagoda, een plaats waar monniken samenkomen om te bidden en hun leven te leiden. We waren net op tijd om het ochtendbidritueel tot boeddha mee te maken, erg mooi. Het was sowieso een prachtige dag met blauwe lucht, dus alles wordt direct fotogeniek. Helaas was een deel van de oude gebouwen tijdens de Amerikaanse invasie verwoest, maar over het algemeen is Hue een erg mooie plaats om te bezoeken. Bij een bezoek aan een oud paleis kwam ik Anna tegen, een Nederlands meisje dat een bijna een jaar in Australië had gewoond en gewerkt, waarmee ik die avond afsprak om de volgende dag een motortocht te gaan maken naar een plaats ten zuiden van Hue, Hoi An. Dit kon wederom met mijn gids Hai, die samen met een andere gids van het bedrijf ons langs prachtige plekken reed. Wederom een prachtig blauwe dag, dus de uitzichten waren fenomenaal! Zeker de weg langs de zee net voor Danang was briljant mooi. Onderweg kwamen we Thomas en Bart tegen, twee broers die een maandje aan het reizen waren. Bij toeval zagen we ze 's avonds bij een restaurant weer en met hen zijn we vervolgens de dagen erna opgetrokken, met name om stranden te bezoeken in het mooie kuststadje. Een ander fenomeen waar Hoi An om bekend staat is de aanwezigheid van talloze kleermakerswinkels die voor een zeer aantrekkelijke prijs maatpakken en overhemden kunnen maken. Aangezien ik vernomen had dat ik een mooi bedrag aan teveel betaalde servicekosten zou terugkrijgen van Vestia, maakte ik graag van deze gelegenheid gebruik: opbrengst was twee pakken en vijf overhemden, ben ik erg content mee. Op de tweede dag strand bleek het weer niet mee te willen werken, dus werden we gedwongen het restaurant in te vluchten. Daar kwamen we in aanraking met twee grote Vietnamese families, die ons uitnodigde met hen mee te eten en drinken (lauw bier en rijstwijn). Leuke ervaringen zijn dat toch, totaal hulpeloos qua taalverschillen, maar toch een band door het delen van eten, een taal die iedereen spreekt. Zondag 1 juli verliep rustig, nadat de drie Nederlanders hun weg weer hadden vervolgd. Ik zou de volgende ochtend heel vroeg vliegen naar Ho Chi Minh City (Saigon voor de ouderen onder ons) en aangezien die nacht de finale werd gespeeld, dacht ik die wel even mee te pakken op het vliegveld. Dat bleek anders te verlopen: na al even in slaap te zijn gedommeld op een bankje in de vertrekhal, werd ik plotseling gemaand de hal te verlaten, omdat deze dicht zou gaan voor zo'n 3 uur. Dus daar stond ik dan, op de nacht van mijn verjaardag, zonder plek om te blijven en geen wedstrijd om te kijken. Dus sliep ik enkele uren, met de tassen dicht om me heen, bijna tegen de muur van de vertrekhal, rust je lekker van uit... Ook bleek 's ochtends de vlucht uitgesteld te zijn met 6 uur, wat het allemaal niet prettiger maakte. Gelukkig kon ik overgeplaatst worden naar een ander vliegtuig, dat maar iets later vertrok. Uiteindelijk toch de halve middag bij moeten slapen in HCMC..

In HCMC had ik het genoegen een vriend van thuis te ontmoeten, dispuutsgenoot Tinus, die voor minimaal een half jaar daar aan het werk is. Met hem kon ik dus mijn verjaardag vieren, met een goede maaltijd en een paar heerlijke glazen rode wijn. Tinus heeft het geluk zijn dagen redelijk vrij te kunnen inplannen op zijn werk en door zijn vele overuren kon hij zelfs twee dagen vrij nemen. Deze tijd gebruikten we om naar Mui Ne te gaan, een kustplaats op 5 uur van de stad, welk tevens bekend staat om zijn grote witte zandduinen. Meteen bij aankomst hebben een tour met een jeep geboekt en zijn we daar naartoe gegaan. Ter plekke een overpricede quad gehuurd, die bij mij ook nog eens na 5 minuten uitviel en ik geen geld terugkreeg ondanks mijn geklaag.. Ons backpackers 'resort' lag direct aan zee, met heerlijke ligstoelen ervoor. Weinig gebruik van gemaakt, want de volgende dag zijn we er met brommers op uitgetrokken via mooie wegen en leuke kleine dorpjes, wederom op een prachtige dag vol zon. Tinus' kantoorhanden waren er niet helemaal op voorbereid, dus die kregen een prachtige rode kleur. Door de vreemde bustijden konden we pas 's nachts weer terug naar HCMC, waardoor Tinus een paar uur voor zijn werkdag begon pas weer terug was. Ik heb de dag door HCMC gewandeld, met een bezoek aan het indrukwekkende (maar eenzijdige) oorlogsmuseum, waar vooral de foto's op je netvlies brandden. 's Nachts om 2 uur was het tijd om afscheid te nemen van Vietnamese grond en op de vlucht naar Shanghai te stappen, into a new world.

China dus, ik zal er kort over zijn. Dit land is weer zo anders dan de landen hiervoor en bestaat uit zoveel miljoenensteden, dat het nauwelijks te overzien is waar je beginnen moet. Shanghai is duidelijk een moderne stad, met een prima metrosysteem (gelukkig met Engelse vertalingen..) en een groot zakendistrict met hoge gebouwen en dus een mooie skyline. Ik heb vooral rondgedwaald door de stad, hier en daar wat lokaal eten geprobeerd, musea en parkjes bezocht en zelfs een IKEA (de op één na grootste ter wereld) bezocht in een buitenwijk (heerlijke plek om je ogen uit te kijken en te studeren). Dinsdag een uitstapje gemaakt naar Suzhou, een plaats die bekend staat om haar mooie tuinen (waarvan ik er met de gekozen bustour weinig heb gezien.. :P) en gisteren met een ochtendtrein naar de stad Hangzhou, waar ik vooral omga met een Spaanse man van 30 die hier Chinees aan het leren is en graag Spaans gaat doceren aan de lokale universiteit. Dat is China in een notendop voor mij, volgende keer uitgebreider, maar het verhaal is alweer veel te lang!

Nog 5 weken te gaan! Tot de volgende update of tussentijds contact!