Dag 26 alweer! Nog maar een klein weekje en ik zit in het vliegtuig naar de volgende bestemming buiten India, Singapore. En het is pas mijn tweede echte update, mijn welgemeende excuses! Het is dan ook wel een lang verhaal geworden, skimmen wordt aangeraden :) Momenteel bevind ik me in één 's lands meest heilige plekken, waar vele mensen naartoe worden gebracht na overlijden om in de heilige rivier de Ganges te worden gecremeerd - of wanneer je bv. een (overleden) zwangere vrouw bent of gebeten bent door een cobraslang(..), of als priester door het leven bent gegaan zonder enige vorm van crematie het water in wordt gelaten - met daaromheen verschillende rituelen om de goden je een goede reïncarnatie te geven. Het is best bijzonder om zulke zeer persoonlijke aangelegenheden met eigen ogen te kunnen aanschouwen; maar daarnaast is het weer ontnuchterend als je een paar meter verderop kinderen cricket ziet spelen, straathonden achter elkaar aan ziet rennen, overal doorheen blaffend en er een overschot aan boottochtjes wordt aangeboden om het schouwspel vanaf het water te kunnen bekijken. Een gekke plek, waar ik naar alle waarschijnlijkheid nog lang niet op ben uitgekeken als ik hier morgenavond weer moet vertrekken om de nachttrein naar Delhi (en het vliegtuig door naar Mumbai) te halen.

Laten we eens terugkijken naar wat deze laatste twee weken mij gebracht hebben en welke afstanden ik wel niet heb afgelegd (zie ook: www.tripline.net/companjen). Bij mijn vorige stukje was ik net gearriveerd in de prachtige stad Jodhpur, waar ik onderdak had in een heel mooi verzorgde, eeuwenoude 'haveli' ofwel typisch Indiaas/Pakistaans woonhuis met binnenplaats dat is omgebouwd om te dienen als hostel. Dit stond zeer dichtbij het grootse paleis van de koninklijke familie van Jodhpur, waar ik dan ook gelijk de volgende ochtend naartoe ben gegaan en wat me als historisch gebouw in India als één van de indrukwekkendste is bijgebleven, zeker in combinatie met het uitzicht. Vanuit één van de tuinen rondom het paleis werd de gelegenheid geboden nog wat spektakel toe te voegen door in een tuigje van zes verschillende punten een kabelafdaling te maken. Zeker de moeite waard als je wat dieper in je buidel wilt tasten, wat ik uiteraard heb gedaan. In Jodhpur heb ik leuke mensen - het stikt hier vooral van de Noord-Europeanen; Duitsters, Engelsen, Fransen en Scandinaviërs, naast de enkele Nederlander en Belg - ontmoet waarmee ik de hoogtepunten van de stad heb kunnen bekijken. Toch is India niet het beste land om als alleenreiziger rond te trekken; vervoer en dergelijke is geen enkel probleem, het meeste wijst voor zich, maar door de afwezigheid van slaapzalen in vrijwel alle hostels en doordat veel reizigers in stelletjes op pad gaan is het toch lastiger om overal goede contacten te krijgen. Op die momenten - als ik even geen trek meer heb in een tempel of de hitte van de middag - richt ik me dan ook met liefde op films waar ik nog niet aan was toegekomen (een laptop onderweg is erg fijn) of een goed boek op mijn e-reader (The White Tiger en Shantaram geven een goed beeld van India, mocht je tijd hebben..) En ik kan je verzekeren: hoe mooi bepaalde plekken in India ook zijn, de meeste bezoekers hebben om de zoveel tijd iets nodig om afgeleid te worden van de vele indrukken die je krijgt in dit land. Al is het maar door de aandacht die je van alle kanten krijgt, uit interesse en uit verkoopdrang, omdat er nu eenmaal zoveel onderlinge concurrentie is om dezelfde goederen en diensten aan de man te brengen (wel altijd 'very cheap price, sir!' natuurlijk). Ook is het op veel plekken op straat een bende; het zit diep in de cultuur om alle gebruikte etenswaren en verpakkingen op straat te gooien (of dit nu gewoon langs de straat is of boven op een berg, dat maakt bar weinig uit) en daardoorheen lopen straathonden en koeien en hier en daar een geit of een varken, wat toch een beetje vies is, vergeleken met onze westerse methoden. Ik heb dan ook geen idee hoe diep de typisch Indiase geuren in mij zijn getrokken, want mijn neus is er inmiddels wel aardig aan gewend geraakt. Op de laatste avond in Jodhpur dacht ik rustig te kunnen gaan kijken naar de festiviteiten in de straten van het centrum, maar net daarvoor kwam ik een Indiase man van een jaar of 30 tegen die voorstelde om even een biertje te gaan drinken. Met die woorden heb je mij snel mee, en hij wist nog wel een leuke plek. Dus ik achterop de scooter, waarna hij mij zodanig ver de stad uit had meegenomen naar een hotel-restaurant aan een meer dat ik niet zomaar kon vertrekken. Achteraf gezien had ik hem al direct moeten manen om te stoppen, maar het koude bier lonkte en ik dacht dat hij wel genoeg te besteden had om daar te zijn. Dat bleek toch minder waar en na eindeloos geouwehoer (zijn hele levensverhaal kwam voorbij, daarnaast weet ik nu ook wat de beste en de zeker te mijden voorletters voor een vriendin voor me zijn en hij kon uit mijn handen lezen hoe mijn verleden en toekomst er ongeveer uitziet/-zag) en ieder 3 grote bieren en een kleine maaltijd te hebben gehad werd mij de rekening van zo'n 24 euro gepresenteerd, terwijl hij plotseling zei geen geld bij zich te hebben. Dat kan ik toch slecht hebben op zulke momenten, omdat het hem er blijkbaar om te doen was op andermans zak te leven. Zulke momenten schaden het vertrouwen in de gemiddelde Indiër en gaf mij een wijze les om dergelijke situaties voortaan bij voorbaat uit de weg te gaan.

De maandag erna was een redelijk verloren dag, omdat ik 8 uur lang in een overheidsbus heb doorgebracht om in Udaipur te komen. De afstand van Jodhpur naar Udaipur is rond de 200 km, maar diverse stops, een beperkte maximumsnelheid en een heuvelachtig landschap zijn genoeg redenen om je even onderweg te houden - al is de totaalprijs van nog geen 3 euro ook wel een indicatie ;). Udaipur is wel een zeer mooie stad met een groot kunstmatig meer in het midden, waar ik een kamer met balkon op uit had kijken. Het is de stad die figureerde in de James Bond film Octopussy en daar zijn ze trots op (gezien de verschillende plekken waar de film na al die jaren nog steeds dagelijks wordt gedraaid). In Udaipur heb ik 4 dagen verbleven en ben ik enkele dagen op pad gegaan met de Engelse Dave - een lasser die van plan is tenminste 2 jaar rond te reizen - en Japanner Masaru - aankomend leraar Engels (al had ook hij als vele Japanners met hem moeite met het uitspreken van de 'l') die net een half jaar in Australië had gestudeerd. Door de hitte en de afwezigheid van een zee was het een verademing om in de buurt een zwembad op te kunnen zoeken. Daarna hebben we met een kabelkar de Sunshine mountain bezocht voor de nog betere uitzichten over de prachtige stad. Op donderdagavond was het tijd voor een speciale versie van mijn favoriete drankje in India, Bang lassi. Hierin zit de enige (op sommige plekken in India, de 'Bang cities') legale drug verwerkt die je stevig aan het lachen maakt. Ik kon India niet bezocht hebben zonder daar iets van gehad te hebben, na alle goede verhalen. Tijdens de nacht die erop volgde was slapen geen probleem en de vrijdag kwam langzaam op gang. We hadden wederom behoefte aan een zwembad en het bleek dat de eigenaar van ons hostel in een dorpje 16 km verderop een klein resort tussen de bergjes aan het bouwen was waar zich een fijn bad bevond. Na wat miscommunicatie tussen hem en ons zijn we uiteindelijk met een autoriksja op pad gegaan (voor 9 euro op en neer, vindt dat maar eens in Nederland..), maar na zo'n 12 km begon het onheil. De motor hield er mee op en was met geen mogelijkheid meer aan de praat te krijgen. We hebben op die plek tenminste een uur gestaan met uiteraard alle dorpskinderen geïnteresseerd, maar ook duidelijk verveeld om ons heen, waarna we met een bus een stukje verder konden. De riksjachauffeur had ons gezegd dat er een collega ons bij het zwembad op zou komen halen na verloop van tijd. Toen we uiteindelijk na 2 uur en 15 minuten bij het bad aankwamen hadden we dat ook wel echt nodig.. Anderhalf uur later stonden onze twee chauffeurs voor de poort om ons alweer terug te brengen. Dit bleek ook allemaal niet zo soepel te gaan, want de tweede chauffeur - die ook nog eens twee vrienden mee had genomen, ze hebben niet altijd wat te doen hier..- moest de kapotte riksja terug naar Udaipur duwen met zijn uitgestoken been. Nog geen halve kilometer later viel ook zijn kar uit, waarvan de reparatie ook weer zo'n 45 minuten in beslag nam. Al met al zijn we zo'n 6,5 uur weg geweest, waarbij 1,5 uur zwemmen dan toch wat schamel is. Kwaliteitspul hier in India!

Op zaterdag ben ik in alle vroegte met de trein vertrokken naar Pushkar, een bedevaartsoord voor Hindoestanen. Ik heb er het weekend doorgebracht, met als hoogtepunt de klim de berg op naar de Saraswati tempel. Vroeg op de ochtend de languitgestrekte trap op en vervolgens genieten van het wijdse uitzicht over de omgeving, erg mooi! Ook zijn de apen die op veel plekken in het het wild lopen hier erg tof. Je kunt er noten voor kopen, die zodra deze in hun blikveld komen onmiddelijk worden opgeëist. De honden bovenop de berg waren niet zo gecharmeerd van de harige bezoeker en gingen direct achter hem aan, maar apen zijn over het algemeen wat sneller van geest en weten de achtervolger snel van zich te ontdoen. Op maandag heb ik mijn pad vervolgd naar de wat grotere stad Jaipur, of de 'Pink city' (al vind ik de kleur meer op oranje lijken dan roze, maar ik heb ze maar niks gezegd ;)). Jaipur is niet heel bijzonder, buiten enkele koninklijke gebouwen, dus ben ik op dinsdag erop uit getrokken om in het dorpje Amber de tocht naar een kasteel boven op een heuvel te maken, in de brandende zon, echt genieten.. Gelukkig was er daar wel water te koop (iets wat niet overal het geval is op monumentterreinen om een of andere vage reden), want dat had ik hard nodig. Het leuke van zulke door westerlingen minder bezochte toeristische attracties zijn de 'gidsen' (soms zijn het ook politieagenten die wat extra willen verdienen) die zich aanbieden zonder dat je er eigenlijk om hebt gevraagd die vanzelf een verhaal gaan vertellen. Tussen de woorden die uit hun mond komen versta je een deel, maar er zijn ook zinsgedeelten waar weinig van is te maken, waarbij elke zin wordt afgesloten met 'no problem, come come..!' Best vermakelijk :) Afgelopen woensdag kwam de dag om de bus te pakken richting Agra, de stad van de Taj Mahal. Het hostel dat ik geboekt had, had prachtig uitzicht op dit wonderbaarlijke gebouw en ik kon dus al wat mooie beelden schieten voordat het de volgende ochtend in alle vroegte zover was om het van dichtbij te bekijken. In het hostel waren enkele hele aardige lui waar ik de Kingfisherbiertjes mee deelde, waaronder de Nederlandse Clare waar ik de dag erna ook mee heb doorgebracht. Tevens was er een Fransman die zich niet helemaal thuis voelde in India en een boek over zijn ervaringen wilde laten publiceren na thuiskomst. Clare en ik moesten daar toch wel een beetje om lachen (we konden ons slecht voorstellen dat daar lezers voor te vinden waren), zeker ook om de opmerking dat hij liever twee maanden in een Franse gevangenis wilde doorbrengen dan nog eens (gratis!) twee maanden in India te hoeven zijn.. India is niet voor iedereen. Die avond ging het onweren en keihard regenen, maar daardoor konden we de verder niet verlichtte Taj Mahal bij elke flits zien oplichten, zeer indrukwekkend! Het bezoeken van de Taj op een redelijk rustig tijdstip is een kwestie van heel vroeg opstaan en in de rij aansluiten, waarna om 6 uur de poorten opengaan en het je vrij staat om teveel foto's uit alle hoeken en standen te nemen. Niet voor niets de meest bezochte plek van India, adembenemend. Na 's middags Agra Fort te hebben gezien (welke teleurstellend is na de Taj) heb ik uiteindelijk flink moeten haasten om mijn trein naar Varanasi te halen. Ik deed nog even een biertje waarna ik iets minder dan 2 uur had om bij het treinstation van het 20km verderop gelegen Tundla te komen. Dat bleek toch wat krap, zeker per bus. Toen er maar geen bus wilde vertrekken ben ik een uur voor de treinvertrektijd op een autoriksja gestapt en zijn we zonder licht(..!) de tocht over de snelweg gaan maken waarbij ik steeds op mijn horloge bleef kijken. Om twee minuten voor de oorspronkelijke vertrektijd kwam eindelijk het station in zicht en rende ik als een bezetene de trappen op om er op het perron achter te komen dat de trein een half uur vertraagd was.. Heb er nog geen app voor kunnen vinden zoals die van de NS in Nederland :p En nu dus al enkele dagen in Varanasi, waar ik straks een vriend van vrienden van me ontmoet die toevallig ook hier is deze dagen. Laat de koude biertjes en uitzicht over de Ganges maar komen! Tot later!

P.s. Er werd de laatste keer gevraagd door Doolaard gevraagd hoe het eten hier is. Ik vind het zelf heel lekker, al is afwisseling met westers eten best fijn. Ik heb een kookboek gekocht, dus zal bij thuiskomst wat kunsten laten zien ;) Tot die tijd moet je het hier maar even mee doen: en.wikipedia.org/wiki/Indian_cuisine