Ongelooflijk dat de eerste week alweer voorbij is; maar ik heb dan ook al aardig wat gezien en dagen gaan hier hard. Momenteel zit ik met mijn laptop op het dakterras in een hostel in Jodhpur, provincie Rajasthan, waar ik sinds enkele uren verblijf en wat voor de volgende 2 à 3 nachten mijn uitvalsbasis zal zijn in deze stad - met de bijnaam 'de Blauwe Stad'. Die bijnaam verdient het zeker, want een groot deel van de huizen is hier ook werkelijk blauw en vanaf het dakterras heb ik daar fantastisch zicht op, echt een briljante plek. Ik heb gelukkig een laptop met een goede accu die is opgeladen, want ik werd net overvallen door de eerste stroomuitval sinds mijn aankomst in India. Rajasthan is één van de 28 provincies van India met een populatie van zo'n 70 miljoen mensen en door de flinke droogte in deze regio wordt nog al eens bespaard op energie heb ik van horen zeggen. Dat wordt nog leuk dus, want na enkele minuten zonder ventilator ga ik al zweten... En dan zal dit nog het land zijn met de laagste luchtvochtigheid van de trip en de hitte van de zomer komt nu pas sinds enkele dagen aankloppen :)

Na mijn vorige verhaaltje in Delhi heb ik die stad tot en met zondagavond uitgebreid in me opgenomen. Op donderdag was ik nog flink uitgeput van de korte nachten in de week ervoor, dus was ik aardig vatbaar voor mooie verhalen van Indische praatjesmakers. Het nare van deze verkopers - met name in Delhi en andere echt toeristische gebieden waar mensen goed Engels spreken - is dat ze zo redelijk overkomen (bv. werkend voor een NGO en daar allemaal mooie verhalen over ophangen) en hun verhaal langzaam naar een verkooppraatje toebuigen of helpen je te brengen naar het 'officiële' toeristenbureau.. Daar aangekomen - je voelt de nattigheid direct als je het shabby gebouwtje ziet waar je naartoe bent gebracht - wordt er door iemand anders op je ingepraat tot je uiteindelijk het eindbedrag hoort waar ik als single traveller bij lange na niet aan wil komen en moet je met moeite uit het gebouwtje vluchten. Heerlijk als het enige dat je wilt na al die uren metro's en lopen slapen is. Wat dat betreft is het verstandig om altijd uitgeslapen op stap te gaan, gelukkig kan dat dan ook prima op zo'n reis. De hoogtepunten van Delhi waren in de dagen erna een riskja-rit door de smalle straatjes van Old Delhi waar zich een enorme markt bevindt (Chandni Chowk) die is ingedeeld in gebieden met verschillende marktwaren. Het is de afgelopen maanden - officieel tot eind maart - het huwelijkseizoen geweest, waardoor een bepaald gebied vol gewaden en sieraden werd overlopen door aanstaande bruiden en bruidegommen om er een zo'n kleurrijk mogelijk feest van te kunnen maken. Mijn riskjachauffeur nam me als laatst mee naar een dak boven de markt om uit te kunnen kijken over een groot gedeelte van de stad en de krioelende mensen in de straten, prima fotomateriaal. Een ander hoogtepuntje was de tempel/moskee Qutab Minar waar ik op vrijdag mijn eerste mede-Nederlander (Honorah) tegen het lijf liep die al enkele maanden had gereisd door India en nu voor een project in New Delhi was gestationeerd. Ik heb mijn bezoek aan Delhi met stijl afgerond door op zondagochtend een fietstocht - opgezet door een Nederlandse journalist, hoe kan het ook anders - mee te rijden door de straten van verschillende stukjes van de stad. De tocht begon al om half zeven en aangezien mijn hostel niet in het centrum was moest ik voor dag en dauw opstaan. 'Helaas' was er de dag ervoor net een nieuwe toerist uit België, Sebbas, bij het hostel ingecheckt waarmee ik te lang bleef ouwehoeren. Hierdoor sliep ik compleet door mijn wekker heen en werd ik na zessen wakker. Als een idioot - met mijn Indiase sim-kaart (ben momenteel bereikbaar op +919873789367) - naar de gids gebeld, snel aangekleed, naar buiten om op zoek te gaan naar een taxi. Na ruim 10 minuten kwam er pas een fietsriskja langs die mij naar een taxistandplaats kon brengen. Daar aangekomen moest een taxichauffeur, die permanent in een tent woont naast zijn bedrijfswagen, gewekt worden zodat ik me uiteindelijk zo'n 10 minuten na de uiterste vertrektijd bij de oranje fietsen kon bijvoegen. Heerlijk stressen op de zondagochtend dus.. Maar het was de moeite waard, want de fietstocht was leuk.

Op zondagavond ben ik - na op zaterdag op het station enkele treinkaartjes voor de komende weken te hebben gekocht - met de nachttrein naar Bikaner gereisd. Leuk van die 11,5 uur durende tocht was het contact dat ik kreeg met mijn coupégenoten uit India die toevallig allen op zakenreis waren (steen- en aircohandel). Daardoor kon ik de echte verhalen horen over problemen die zorgen dat het land niet aan de westerse standaarden kan tippen en zelf verhalen over Europa vertellen. In Bikaner aangekomen vond ik een leuk hostel waarvanuit kamelentochten werden georganiseerd de woestijn in. Ik kon me voegen bij een groepje van 4 Duitse studenten waarna we op dinsdagochtend per jeep vertrokken naar de startplaats. We werden vergezeld door 6 Indiërs, waarvan 1 een Engelssprekende gids was en 2 kinderen van 11 en 13 jaar oud waarvan we vermoedden dat zij niet meer echt naar school gingen, ondanks het verhaal dat ze nu toevallig vakantie hadden. Twee kameel met wagen en drie kamelen (of eigenlijk drommedarissen) voor ons vijven maakten de karavaan compleet. Het was een heerlijke ervaring om weer eens te kunnen slapen onder de sterrenhemel en elke lunch en diner overladen te worden met geweldig Indiaas eten. Toch denk ik dat ik in de komende 10 jaar zeker geen behoefte meer heb om per kameel vervoerd te worden, want comfortabel is dat zeker niet. Ook werd het steeds warmer, waardoor je je snel moe wordt en je dan maar op de wagen ging liggen met voldoende water uit de meegebrachte flessen. Op de tweede dag werd een van de Duitse jongens ziek en heeft hij de hele dag - uitgezonderd de lange pauze tijdens de warmste uren van de dag - op de wagen gelegen en is hij 's avonds voortijdig naar het hostel teruggebracht. Ikzelf ben tot nu toe nog kerngezond en hoop dat uiteraard te blijven, want er is nog heel veel te zien in dit gigantische land waarvan ik maar een miniscuul deeltje kan bekijken in die maand hier. Toch is dat niet zo erg, want met name het meemaken van de Indiase cultuur is interessant; die tempels en forten in elke stad heb je na verloop van tijd wel gezien.. Gistermiddag, na de laatste kilometers door de woestijn te hebben gestruind, hebben we nog een bezoek gebracht aan een tempel die overladen is met ratten, waarvan geloofd wordt dat zij reïncarnaties zijn van voorouders. Best een gewaarwording, maar de ratten zijn goed gevoed, zodat onze tenen het niet hoefden te ontgelden. Na gisteren een rustig avondje te hebben gehad ben ik vanochtend op pad gegaan met de bus naar Jodhpur. Ook belangrijke wegen zijn hier maar tweebaans, dus ik ben voldoende keren van de schrik bekomen als we net geen frontale botsing maakten met een tegenligger na een gevaarlijke inhaalmanoeuvre. Ruim zes uur in de bus is dan toch best lang en er zullen nog genoeg ritjes van die orde van grootte volgen. Super!

Vanavond ga ik Jodhpur verkennen en kijk ik uit naar mijn volgende Indiase maaltijd. Life's perfectly fine in India!

P.s. het beknopt schrijven waarover ik de vorige keer schreef wordt uitgesteld tot een volgende update, misschien, ergens, ooit... Of niet, we zien wel! Bedankt voor de reacties bij het vorige stuk. En ik hoop snel wat foto's te kunnen uitzoeken voor op deze site en op Facebook..