Sinds mijn laatste update heb ik alweer vele kilometers afgelegd met trein, bus en vliegtuig en ben ik daarnaast sinds een ruime 2 weken op reis met mijn neef Menno, wat weer een hele andere dimensie geeft aan mijn reis. Momenteel bevinden we ons in Chiang Mai, in noord-Thailand, een hele chille stad ter grootte van Groningen en met vele mogelijkheden tot uitstapjes en dagcursussen.

Ik heb jullie achtergelaten in Varanasi, India, waar het me uiteindelijk op de laatste ochtend voor vertrek gelukt was om een boottochtje te maken inclusief zonsopkomst. Briljant om mensen zichzelf te zien wassen in een rivier waar ook mensen worden gecremeerd en dode koeien in ronddrijven. Dit was maandag 16 april alweer, een ruime drie weken geleden. Die avond ben ik met de nachttrein vertrokken richting Delhi (blijft een mooie plek om leuke gesprekken te hebben), om daar mijn vlucht naar Mumbai te pakken op dinsdag. In Mumbai heerst een andere sfeer dan in de rest van India, het verschil tussen arm en rijk is hier het duidelijkst aanwezig. Dure auto's rijden er rond en de hoge gebouwen ploppen de grond uit, terwijl het ook het thuis is van de grootste sloppenwijk van Azië en velen tegen een dagloon van max. 3 euro werken. De eerste dag heb ik heel lang gelopen om de stad in me op te nemen: oude victoriaanse gebouwen uit de Britse tijd, het prachtige Taj Mahal hotel en de baai van Mumbai en het duurste huis ter wereld - waarde 1 miljard dollar - om een paar dingen te noemen. Ook een bezoekje aan Elephant Island - oude indrukwekkende beelden van de god Shiva - was vrij aardig, zeker na het lange lopen. De apen zijn er wel heel brutaal: ze jatten alles wat eetbaar of drinkbaar is uit je handen. Wel grappig om apen Fanta te zien drinken.. De donderdag in Mumbai was met name gericht op het bezoeken van de grote sloppenwijk Dharavi met een duurzame organisatie. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het nog heftiger had verwacht, het is er best goed geregeld en er wordt relatief vrij veel geld verdiend met het produceren van verschillende zaken, van kleding tot vuilverwerking, maar uiteraard wonen mensen zeker niet in luxe. We mochten geen foto's nemen, maar de beelden blijven me wel bij van mensen waarvan je weet dat ze hun hele leven in diezelfde armoede moeten blijven werken - tegen een dagloon van 2 tot 3 euro - zonder uitzicht op een veel beter leven. Tijdens de tour leerde ik twee Zwitsers kennen waarmee ik samen met mijn 2 slaapzaalgenoten uit Duitsland en Brazilië die avond lekker ben gaan drinken. De volgende dag was mijn laatste in India en aangezien ik nog geen Bollywoodfilms had gezien leek me dat een goede afsluiter. De film 'Hate Story' was geen typische dansfilm zoals je veel ziet, maar meer een slechte dramafilm vol cliché-thema's en daarnaast was hij ook in Hindi zonder ondertiteling. Gelukkig is de verhaallijn vrij goed te volgen doordat alles er heerlijk dik op wordt gelegd en voor 1,50 toegang en een grote bak popcorn voor 60 cent hoor je mij niet klagen. Ik kreeg net voor het beginnen van de film een telefoontje dat mijn vlucht met enkele uren vervroegd was, dus na de film snel een taxi gepakt en me naar het vliegveld begeven.

Singapore, daar kwam ik op zaterdag 21 april aan na een interessante vlucht met Air India - de film die ik volgde werd uitgezet na een (voor mij) onverwachte tussenstop en deze werd nooit meer afgetoond na het vervolg van de vlucht. En toen stond ik plotseling in een hele andere wereld, Singapore, een kleine, zeer schone staat dichtbij de evenaar. De luchtvochtigheid was al een stuk hoger in Mumbai dan in het noorden van India, maar hier in Zuid-Oost Azië doen ze er rustig nog wat bij. Singapore is niet de meest interessante stad om te bezoeken, zeker niet voor reizigers met een relatief klein budget zoals ik. Prijzen voor eten zijn iets beter dan in Nederland, maar daarmee heb je het ook wel gehad. Bier is er overal heel duur en uiteraard wil je wat van de skyline zien vanuit een hoge bar in een of ander fancy hotel. Ik had het genoegen om kennis te maken met een Oostenrijker die eerder daar had gestudeerd en op doortocht was naar Australië, zodat hij me de stad kon tonen. We kwamen daardoor in de hotelbar op de 70e etage van het Swiss Ôtel terecht voor de beste uitzichten over de stad en later in een klooster dat is omgebouwd tot horeca om wat Premier League voetbal te kunnen kijken - daar lijken ze hier overal fan van te zijn. Ook staat Singapore bekend om haar vele winkelcentra vol met Prada, Guchi en alle andere wereldmerken, waarbij het temperatuurverschil tussen buiten en binnen zo'n 20 graden is door de airco die overal vol aanstaat. Op maandag ging ik op weg naar het vliegveld om mijn neef Menno op te vangen in deze ook voor hem nieuwe wereld. Samen reizen is een hele andere ervaring dan alleen. Het maakt het een stuk makkelijker, want met z'n tweeën verveel je je nooit, maar wellicht ben je minder met je omgeving bezig dan wanneer je alleen bent. En aangezien ik ook achter ben geraakt met het bijhouden van mijn persoonlijke boekje zullen de volgende weken wat beknopter worden, al zullen de meeste lezers daar wel blij mee zijn ;) We hebben in ieder geval het dakterras van het Marina Bay Hotel bezocht, zijn het casino ingegaan in de mall ernaast - maar konden onze inzet helaas niet in goud omzetten, waardoor we een nutteloos boottochtje door het winkelcentrum maar hebben overgeslagen. Ook zijn we het natuurpark midden in Singapore ingegaan en hebben we direct ons dag/nachtritme verpest door beide laatste halve finales van de Champions League te gaan kijken, welke om kwart voor drie 's nachts begonnen. Op donderdag zijn we richting Kuala Lumpur vertrokken, weer een miljoenenstad vol winkelcentra met airco. Ik was er enorm verkouden van geworden, dus toen had ik wat afleiding nodig om er vanaf te komen - samen met de vele strepsils. Die afleiding vonden we in het pretpark - inclusief 800 meter lange achtbaan - dat zich in een winkelcentrum bevond. We waren plotseling weer tien jaar jonger, zoals we in de botsautootjes tekeer gingen, heel geinig. Die avond nog de hoge tv-toren opgegaan met uitzicht over o.a. de bekende Petronas-torens.

Daarna waren we wel een beetje klaar met de grote steden en vonden we het tijd het binnenland van Maleisië in te gaan, naar de Cameron Highlands, een gebied dat door de Britten is omgevormd tot grote theeplantages. De temperatuur was er zeer aangenaam, met zo'n 20 graden en 's nachts had je zelfs een deken nodig, ongehoord :) We hebben er brommers gehuurd en zijn zelf het gebied gaan verkennen. Als twee heren die nog nooit op brommers hadden gezeten werden we in twee dagen en zo'n 150 kilometer verder aardig volleerd. Prachtig om op bepaalde stukjes de 90 km/u te kunnen aantikken, mocht dat ik Nederland maar, dan had ik er allang een gehad. Na ook nog een ochtendtour naar een indrukwekkende zonsopkomst zijn we op 30 april vertrokken richting enkele van de mooiste eilanden van Maleisië: de Perhentian Islands. Onderweg ernaartoe zaten we in de bus met drie Zweedse meiden waarmee we de dagen erna veel zijn opgetrokken, samen met nog een Finse en een Frans-Canadees die we op het eiland zelf ontmoetten. Het was heerlijk genieten van de brandende zon - je ontkwam niet aan een verbrande rug - en de blauwe zee en mooie stranden. Ik hoef hier niet zoveel woorden aan vuil te maken, lekker luie dagen zonder enige verplichting. Een hoogtepunt hier was een snorkeltochtje rondom de twee eilanden, waarbij we de prachtige koralen vol met exotische vissen konden zien, vegetarische haaien hebben achtervolgd, een paar enorme schildpadden gezien en enkele roggen. Echt iets om vaker te doen dus nu we de kans hebben hier! Na vier dagen op de eilanden gingen we afgelopen vrijdag weer op pad, ditmaal richting Thailand. We wilden zo snel mogelijk door naar Bangkok, omdat het zuidelijke deel van Thailand niet bekend staat om haar goede veiligheidssituatie. Echter hadden we pech. De eerste dag kwamen we net te laat in de grensstad aan om nog een trein te kunnen halen en de trein die we vervolgens boekte voor de volgende dag reed door een omgevallen goederentrein niet meer en toen was het alweer te laat om een bus naar het noorden te regelen. Dus twee nachten in een duf stadje - Sungai Golok - dat o.a. bekend staat om haar prostitutie-industrie, met name voor Maleisische mannen die in eigen land niet aan hun trekken komen. Toen we naar een karaokebar gingen moesten we dan ook moeite doen om niet steeds aandacht te krijgen van deze dames, want het zijn er meer dan dat er klanten voor ze zijn. We ontmoetten ook een vies Amerikaans mannetje dat de prijzen net iets goed wist om zijn verhaal geloofwaardig te maken dat hij er nooit gebruik van maakte. We konden niet snel genoeg vertrekken daar, zeker nadat onze tweede hotelkamer in het stadje ons verblijdde met een zevental kakkerlakken in de badkamer die na het aanzetten van het licht het op een lopen zette richting de slaapkamer..

De bustocht naar Bangkok was een fraaie 18 uur opgepropt zitten, gelukkig met geregelde plas-/eetpauzes. Door de vertraging van een dag en de al geboekte doorreis naar noord-Thailand hadden we maar een dagje de tijd in Bangkok. De tijd ging met name op aan het zoeken naar een reisgids, het discussiëren over goede prijzen met tuktuk-chauffeurs en het ondergaan van een original Thai massage - heel fijn, daar halen we er meer van de komende tijd ;) En 's avonds de trein naar Chiang Mai, om daar veertien uur later aan te komen. Dat was gisteren. Vandaag hebben we een kookcursus Thais gedaan, heel gezellig, maar wel erg basic en veel te veel eten :) Wij hebben hier nu even een rustige avond. Buiten regent en onweert het keihard en we bereiden ons voor op een driedaagse tocht door de omgeving hier, inclusief olifanten, raften en de hele poespas. Moet leuk worden, ondanks de voorspelling van drie dagen grote kans op fikse onweersbuien..!

Groeten uit Chiang Mai, ook van Menno!